Winterdip

Door: Kim

Datum: 31-01-2010

Elk jaar opnieuw heb ik prijs. Het begint meestal na mijn verjaardag begin oktober. Het aantal lichturen wordt steeds minder, er is minder zon, de grote warmte is verdwenen, ik vertrek naar het werk en kom terug thuis in het donker, en tegen de tijd dat het winteruur wordt ingevoerd, ben ik alweer zo bleek als een zombie; feiten die mijn humeur tot aan het vriespunt doen dalen. Natuurlijk zijn er ook positieve punten aan de herfst en de winter: zo vind ik het heerlijk om een avondje rustig te cocoonen op de bank. Na een zomer van rennen van het ene evenement naar het andere feestje hebben mijn lichaam en portefeuille wel nood aan een trager levensritme maar geen vier maanden lang! Tegen december zie ik er dus niet alleen uit als een zombie maar voel ik mij ook zo.

Eind december beleef ik even een opflakkering. De aanblik van de feestelijke lichtjes waar het hele land wekenlang in baadt, doet mijn hart telkens opspringen van plezier. Dat gecombineerd met de overdaad aan drank en eten doet mij de ellende van de winter toch zeker twee weken vergeten. De feesten op zich hebben voor mij weinig tot geen betekenis meer; een halve week later ben ik al weer vergeten dat we een nieuw jaar zijn binnengestapt. Ondanks de beloften van “nieuw jaar, nieuwe lei” bezorgt een nieuw jaar mij enkel déjà-vu-gevoelens: werken, eten, drinken, slapen en nog enkele andere nevenactiviteiten die het niet eens waard zijn om te benoemen; het leven zoals we het kenden, kennen en altijd zullen kennen. En dus slaat de winterdip dubbel zo hard toe als daarvoor. Lusteloos hang ik in de zetel, inspiratieloos vergaap ik mij tijdens werktijd aan de verlichte hemel en ondanks een dagelijks minimum van acht uur slaap voel ik mij geradbraakt. De eindeloze regenbuien en tientallen centimeters sneeuw die de winter ons brengen, versterken deze gevoelens alleen maar. Het lukt mij zelfs niet om de pracht van een winterlandschap te waarderen; het enige wat ik met mijn dipkop kan waarnemen, is de vreselijke koude en mijn doorweekte kleding.

Met smacht wacht ik op het midden van februari, naar het moment dat de dagen weer langer worden en het licht blijft tot na zes uur. Dan stap ik na het werk met een grote glimlach op mijn gezicht in mijn auto en bewonder de mooi gekleurde hemel terwijl ik naar huis rijdt. Met de eerste zonnestralen op mijn huid smelt mijn slecht humeur als sneeuw in de zon en samen met de lentebloemen bloei ik terug open. Eindelijk kan ik weer uit mijn cocon barsten!

« U dieet toch ook?!	De bebrilde neus »

Meld je aan om zelf een reactie te plaatsen of om die van anderen te lezen!